o smutnych świerkach mówią że to drzwi do zamyślenia bez słowa idziesz lasem ścieżką bez drogowskazu szukając tęsknot ukrytych w gałęziach gdzieniegdzie tylko echo myśli odbija zapomnienie od powiewu wiatru dywan mchu pod stopami chcąc nie chcąc nie zostawiasz żadnych śladów w szumie niedopowiedzeń w ciszy która słucha robisz striptiz sumienia jedynie ptaki śpiewają wolne od łez w każdym westchnieniu łapczywie łapiesz tlen i świeżość zapachem igliwia wbijasz centralnie w nadzieję by na powrót poczuć jej smak