trwamy w pół dźwięku tak daleko czerwienią znaków zapytania niebo twojego ciała ułożone złudzeniami w niestety wyrzuty sumienia pozostawione za szybą muzeum w którym pragnienie poukładało swoje pamiątki zauroczenia rozbiegane myśli wędrują w dziurawych butach próbując wzlecieć na skrzydłach orła prują czarne mgły pochmurny rozbitek zasoleniem ciszy uderza zmysłami o skały z błyskiem w mokrych całuje nadzieję wciąż czekając na oczy i jeden twój telefon