doły na nizinach strach pragnę całości albo nic son of the blue sky nie istnieje odkąd zaniedbałem myślą mową uczynkiem z listów odnalezionych kilka słońc świeciło w jesteś chciałem dotykać bywałem poezją potem iskrzyły tylko cienie napisałaś epitafium dla księcia z bajki nie pogrywaj za dużo podniosłem światło promocją dnia słońce płonęło chęcią istnienia nocą zapadałaś w pustkę potem malunki na twoich piersiach w opowieściach z okolic podwiązki na poziomie różowej wstęgi zasycając cieknący księżyc szkicowałem różę bez kolców kiedy odchodziły anioły od zmysłów o czwartej nad ranem powstały z chaosu twoje wyznania traktując powyżej kolan krzyczałem nie ma nas na prześcieradle pełnym śladów nie było miejsca żeby płakać