przychodzę wiecznie w piórach dla ciebie nieubrany a tu tylko drogi rozmyte aż po horyzont ptaki latające same z siebie bez azymutu którym napełniasz po świt nie wiedząc że gniazda a nawet kierunek zawsze jest w twoją stronę od której nie ma ucieczki po drugiej stronie lustra zawładnęłaś mną tak dotkiliwie sam już nie wiem iść czy kochać