w odcieniu turkusu

zaskrzypiały kolejny raz drepczę bosy zbieram myśli z podłogi układane finezją ikebany bukiety w ciszy bez ciebie nocne deski byłem taki zakręcony kiedy wylewałaś na mnie wilgoć twój obraz pieprzony uparciuch nie chce odejść zdjąłem nawet zegar ze ściany chcąc zeskrobać z niej czas tylko gwóźdź pozostał wierny cholera nic nie daje wciąż słyszę to skrzypienie a może by tak pozrywać z podłogi ślady no dobra ale co jeszcze wiem porąbię nasze łóżko za bardzo przypomina kiedy pachnie twoimi udami ja pierdolę idzie oszaleć mistrzyni mistyfikacji zawsze umiałaś mnie wkurwić jak nikt wyprowadzić z równowagi ale też jak żadna potrafiłaś kochać nie wiem kto pierwszy to już nie ma znaczenia w szafie pozostał twój zapach i twoja halka chyba tak to się nazywa nigdy się nie nauczyłem sukienka czy spódnica wiesz ta turkusowa prześwitująca w którą ubierałaś moje pożądanie teraz pościelę nią sny rozłożę zamiast prześcieradła i chronicznego braku tak tylko po co przecież już zrabowałaś marzenia zabrałaś je razem ze swoją nagością ech co tam wspomnienia poezja drepcze boso bez sensu dwa na przód trzy do tyłu zerwałem te deski do gołego betonu pamiętasz kładliśmy je razem napaliłem nimi w kominku ale w mordę ten płomień również przypomina i skrzypi pieprzony tak samo jak one rany jak bardzo weszłaś w mój krwioobieg dawką uniesień podaną na tacy rozkoszy do tego stopnia penetrujesz neurony rozszerzasz tętnice że aż jesteś we mnie cała jak dobra szkocka w kratkę znasz mój sekret choć nie byłem łatwy wiesz jak rozszczepiać zmysły pozwól że teraz ja whiski moja żono chciało by się zanucić twoje zdrowie maleńka gdziekolwiek jesteś to jest we mnie wciąż skrzypi i więcej nie wymagam tylko ostatni raz proszę w serce które pęka pocałuj mnie