z czterech stron świat z rozpiętą koszulą osadzony na skali szarości zapina barwy na ostatni guzik sprowadzając życie do roli manekina dopasowany do sylwetki powszedniością codzienności ściera skórę aż do krwi czas zamieniając w dzień świstaka obraz poetki maluje tam gdzie kończą się białe kołnierzyki a zaczyna sen o miłości