za bramą najcichszych przedmieść każdy kiedyś przez to przechodzi w samo południe światłem podtrzymuję pamięć przez okno patrzy ktoś kto kocha żyć w pokoju sieć samotności deszcz nie zmywa nawet przed snem cichych wspomnień zapomnianych obietnic składanych na spacerze aleją kasztanów kusisz gwiazdy a one jakby przygłuche tylko migocą