człowiek wędrujący po krawędzi bez miejsca dwie strony medalu i słowa jak róże piękne aczkolwiek kłujące deszcz kroplami snów spływa ostatnim darem podlewając grządki w ogródkach serc cisza zwątpienie tylko ten jeden zew jak naczynie połączone rozmyśla jeszcze o jedności miłość jest cierpliwa głównie tam gdzie nawet jezus chodzi piechotą jak młody las czeka aż wzrośnie zieleń próbą zrozumienia