w knajpie uczuć kątem oka w puste menu duszą degustując znikome zaglądał uczucia rozczarowaniem wpychał pomiędzy kieliszek czystej a miłość i zaufanie samozaciskową pętlą zdobiły szyję wolną od łańcuszka z bozią w tle melodią z innej epoki brzmiał hymn nałogowców grany od niechcenia przez pijanego maestra który już widział w swoim życiu kilku takich co przy nutach tej ostatniej niedzieli strzelali sobie w łeb śladami zachłannych palców coraz mniej istniejąc wróżył z fusów cierniową koronę wkładaną na niedokończone słowa malujące dwie twarze z których jedna wyblakła