kiedy pozostają już tylko wiersze jedynie sufity trwają niewzruszone wyrażone tłem podłogi są jak skała która niczego ni w ząb pomiędzy wersami kawałek pokoju oddycha w rytmie tulonego strachu suche to wszystko pustymi ścianami kołysanki o irlandii dawno poszły spać przepis na milczenie patrzy prosto w okno a mnie nawet dusza śmierdzi whiski ronię soczewki do pustych talerzy kiedy nie wiem co zrobić z palcami resztę mostów setnym papierosem paląc jednym pstryknięciem zapalniczki wśród strof zwykłe dni szukam uliczkami zmysłów na krzywe oko podobieństw dotykając bezboleśnie prześcieradła kiedy na pościeli resztki upojnych nocy ukrytych o zapachu coco chanel niewypowiedzianymi w porę słowami zagubionymi gdzieś nad ranem pośród resztek afrodyzjaku na kolanach skazany na sny o pogubionych drogach poszukując chwil karmionych twoją piersią podsłuchuję jutrzejsze sms-y by móc zagrać tych kilka słów kiedy pozostają już tylko wiersze