wszechmogący

błękitu zapłaciłem łzami ze tę miłość większymi niż niepokalanie niagary gdzie byłeś kiedy błagałem krzykiem rozpaczy o nią wyglądająca przez moje okno kiedy trzymałem ją na rękach teraz powiedz prawdę jesteś mi to winien co dalej z miłością złapaną za miłość w zamknięte drzwi wciąż pukam spod mokrych powiek ślepymi źrenicami boże ty wiedziałeś że nigdy się nie poddaję więc po co to zobacz niepokorny kalający duszę jestem to nie prawda że nie mam imienia sam mi je nadałeś gdzie jest ta twoja tajemnica ten twój sekret miłości na do widzenia jestem tylko człowiekiem oddaj mi ją