nasze możliwości projekcją darmowych nadziei w jak długo jeszcze niczym głaz zimne usta całują milczeniem idą namiastką wspólnych kroków marzenia nagie od cierpień krętą aleją ku przeznaczeniu pośród drzew samodzielne szeleszczą liśćmi szukającymi zagubionych zieleni zrozumienia w splocie zakochanych dłoni