łowca w przejrzystym pasiaku zapalony nie koniecznie papierosem znów naturalnie darem spełnienia odzywa się głosem boga poprzecznie skompletowany oblężony tułacz kładzie się w tobie na balkonie niedomkniętym nocą nostalgią z górnej półki czekając na niezniszczalne tęcze bezszelestna melancholia maską sobotniego popołudnia utrwaliła nałóg w dniu zachwytu marzeniami o narzeczonych z oceanu apokalips wartościami platonicznych pragnień wyznaczając granicę nierozłączności twoje kompromisy to moje rodeo w szufladzie pożądania zamknęłaś mnie w niej na srebrny klucz ta mowa nigdy nie zardzewieje