Jak napęczniałe pudełko serce o zaciśniętych dłoniach drżące przed otarciem mielizn skryte łzą bezwonne szczęścia do teraz Ranek obmył rosą twarz świeżo wtuloną w dotyk mgieł Świt barwą w południe do wypełnienia spełnieniem Kielich przelał się od wzniesień by nasączać sobą noc Sen wyszeptał Twoje imię wzniecił martwy dotąd blask