Samotność wdziera się w duszę człowieka niczym wąż. Pełza po całej duszy i dotyka najgłębszych zakamarków. Atakuje i rani. Niszczy i zamyka w sobie. Odbiera nadzieję. Zabiera radość i usmiech. Utrudnia wszystko. Sprawia, że tracimy sens życia. Samotność osłabia i wyciska łzy. Nie pozwwala nam mysleć. Wciąż to samo, te same wspomnienia, ta sama gorycz. Zwieksza pragnienie na coś co wszystko odmieni. Na cos co pozwoli żyć, na coś co przebije tą pustkę. Samotność to cisza i ból.I trzeba nieustannej walki aby nie przegrać, aby przeżyć.