Pomniki z marmuru krzyczą niemym głosem, idziesz wytartą drogą na wzniesienie, piwne oczy pustka ogarnęła, nogi nieprzerwanie ciągną coraz wyżej. Spadający liść wyschnął z tęsknoty, konając przez letnie suchoty, nadeszła pora tak nikczemna, powodująca martwicę kończyn, a Ty będąc nad urwanym mostem, bezowocnie poszukując wiosnę, pochylisz się nad swym losem i skoczysz, w czeluście swej świadomości, by nie czuć nic więcej, nie widzieć spojrzeń bezlitosnego poranka, mglistych zarysów przeszłości i dźwięków trawiących twe zgliszcza. Wtedy wyschnie ten nurt tak wartko płynący i zgasną smutne obrazy wraz z iskierką nadziei na pustyni obojętności i cynizmu.