cisza jest miejscem niewypowiedzianej nadziei sen przebiera fabułę przez palce przed świętami przechadzam się po parku mam ulubioną ławkę gdzie śrubokrętem wyrzeźbiłam swoje inicjały wysłużona popękana pamiętam że w tamtym roku ktoś przemalował ją na kolor matowy przychodzę tu jako obserwator osoba podpatrująca nieznajome twarze drzewa pobliskie samochody ta sama godzina dzień i mężczyzna z partnerką naprzeciwko ona siwa kobieta w średnim wieku zgarbiona wygląda o parę lat więcej od faktycznego stanu on z haczykowatym nosem zarostem i przebiegłymi oczkami siedzą nie odzywając się do siebie słowem widać że nie darzą się przesadną sympatią a jednak co roku siedzą razem na tej ławce jakby to było ich jedyne wspólne przyzwyczajenie jakby nie było już nic w tym pieprzonym życiu co mogłoby ich jeszcze jakoś połączyć naciągam kaptur głębiej na głowę pamiętam te twarze cuchnący oddech pijaka i kobietę która broniła jego awanturnicze usposobienie odczekuję pięć minut które wydają się wiecznością i odchodzę jak przed laty