kurtyzano deszczu słodziłaś okrutnie wino im dojrzalsze lepszym kusi smakiem ze wszystkich rebusów ciebie nie odkryłem szczere łzy spłynęły kolorowym szlakiem kurtyzano wiatru szukałaś sposobu aby huraganem zaburzyć stabilność wiarę z którą stałem zamienić w kabałę zerwać słów różaniec wymazać niewinność kurtyzano słońca za twoim przykładem promieniste niebo kusiło chłopaków zamieniona w księżyc szeptałaś wciąż cudnie szmaragdowym wzrokiem wśród tysiąca kwiatów kurtyzano ziemi stoję tu okrakiem wypełniając misję nadaną mi z wiekiem już wszystko pojąłem ciebie się nie boję a tam gdzie wciąż ciemno postawiłem świecę