Na osobności, gdy nasze ciała spotkają się w półbiegu, ręka zagarnie to co do niej należy, odnajdą się usta pocałunku tak spragnione i ta, która zagarnęła wszystkie gwiazdy na tym pejzażu nieba, pozwoli ogrzać się w najzimniejszy wieczór, pośród krzewów kwitnących i blasku nocy, towarzyszem będąc w ostatnią godzinę. Znajdą się wtedy dwa ciała tajemne, niby tak odległe, a jednak bliskie ze sobą, w swej prostocie, promieniując barwami strumyka wzburzonego emocjami tegoż spotkania, a drzewa kołysząc się od śpiewu słowika, z lekka spowiją dwa nasze istnienia, łącząc je w jedną spójną całość.