dreszcze na plecach usta spragnione pocałunków czas zatrzymany figlarnych odcieni ten szept niewypowiedziany łaknących spojrzeń lewym nurtem Odry do ciebie zniknęło ubranie wstydu ty i ja przemoknięci ogniem pośrodku most ramion płyniemy w doznania aksamit źdźbło trawy na dywanie wiosny rwane równo na pół przestawiło kolejność równoleżników