czy kiedyś nasze blizny wyniosą nas w orbitę kolejnego wcielenia będziemy dzielić losy tego co było i kreślić nowe w tej historii słowami każdy potrafi przenieść górę za siedem wiosen i jedną zimę ale czy możemy dotknąć uczuć owszem z tym że nie ważne jak głęboko widzimy kłos na każdym ziarnie zmiętej koszuli z której strony dreszcz przeszywa każdą cząstkę poznanych wartości spójrz staliśmy nadzy pośrodku polany ty z wężem wokół piersi ja mieczem którym miałem odrąbać głowę hydrze wyrzuciliśmy nasze sztylety ty jad ja nakłucie nieodwzajemnionej uwagi może otworzymy się jak księgi będziemy spijać litery ponad wszystkimi wyrokami wytyczać granice swobodnego lewitowania pomiędzy sferą a rozumem kiedy powiem dość wygrzebię z pamięci nowy harmonogram na walkę groteskowymi twarzami z kostuchą która sama woła chodź może przyjdę ale jeszcze nie dziś