poranne już dzwony wybiły po grubym asfalcie jak niegdyś ze sznurem pomiędzy palcami do lasu ciągnęły przybłędy poranne już lica płonęły karmiły wrzosowe przystanki grzywami drapieżnych arcusów odrosły od ziemi pokrywy ze szkła poranne już gniazda wietrzeją tych czarnych pajęczych serc gdzie nicią kreśliłaś ofiary a w sieci miotał mną dreszcz