Płytki oddech, przekrwione oczy przeklęte słowa ciągle w twoich uszach na stosie zapłonęła pochodnia w myślach wielka zawierucha. Zastałe kości marzną przeczuciami chwil których nie można uchwycić sztywny pędzel zakreśla wzorami trasę niełatwą dla zwykłego zucha. Palcem przesuwasz na strofach obrazy węglem posypujesz kartkę zacierasz ślady z życia nikt Cię już nie odnajdzie. Zastygły w klatce przemyślenia smutki zanikły wraz z wiatrem rozbudzony z niewoli kontynuujesz walkę.