szukam swojego cienia bo dobre uczynki wiatr przegonił wiosennym roztargnieniem odciskając piętno ciszy czytałem z twarzy dobrotliwego uśmiechu stawiając kroki na alei przypadkowości a czas nieubłaganie dobiegał końca próbuję zrozumieć którędy odejść pośród burzy zasad i rozsądku które tylko z nazwy tworzą nasze człowieczeństwo wartości wpajane przez lata zderzone z rzeczywistością ugięły kolana na mieliźnie życia