tacy potężni a jednak malutcy przysięgają przed Bogiem czarują dobrocią wśród żywych katolicy rozdartych dusz bliscy swoim zachciankom słowa na wiatr rzucają odchodzą przychodzą zgliszcza zostawiają katolicy chwili wygodni nie szukają drogi na prostej ścieżce szukają zakrętów trzęsąc ręką przed życiem niszczą innych niby przypadkiem módlmy się zawsze w białych rękawiczkach a słowem z oddali sztylety pofruną w serce bo nie ma nic lepszego niż wiara