Parami na wzgórze słoneczne tam razem do przestworzy bram ucieka w kłopotach pośpiesznie klepsydra a razem z nią czas. Te małe momenty za progiem skrzypiące w altanach drzwi myśli łączące się z Bogiem te sosny i świerki to my. Wiatry nas przechylają gałęzie starość wygina pioruny rozrywają a słaba ziemia wciąż trzyma. Nie chcemy żadnych wskazówek stygmatów ciała, symboli tylko zwykłego poranka snu co udręki ukoi. Dobroci bez interesu przyjaznych twarzy za oknem nie ciągłej zimy, jesieni odkryjmy na nowo wiosnę.