Komet ogniska snem roztańczone świtem gonimy zwykłe drobnostki myśli pokryte szarą kądzielą łzawe przystanki kolejnej nuty Nosowe wdechy dymu południa deszczowy strumień tajemnic serca wędrując blisko nie widząc cienia nogę wsadzamy w życia mrowisko Nikłe światełko wśród zakamarków gnuśne zagrody naszej jesieni porosłe krzewy zamkniętych sadów dziś jednym małym ruchem zetniemy