Wygonię czas poza próg istnienia. Echem zamka z drugiej strony drzwi ucinam spekulacje domorosłych prozaików. Egzystencją pytań bez odpowiedzi zaprzestaję gonić mgielne zjawy. Nie dogoniłem i stawiam parawan. Płot bez początku i końca świadkiem bezwstydu obnażania słabości. Ekshibicjonizm ukryty w wyzwoleniu schowany przed potępieniem za mobilną kurtyną. Nie pytam siebie, czym jest obłęd wyryty w oczach. Nie zgaszę też knota świecy ruchem opadającej powieki. Może kiedyś jednak wyjdę stamtąd? Bosy, nagi, i z dławionym w krtani krzykiem nauczę się zgiąć kolana chyląc głowę do namaszczenia czyjąś dłonią. Pokora dumą? Czy poniżeniem? Powiedzcie mi …poeci….