POETA DO WIELKIEGO POETY Wielki Poeto! Nie zrecenzujesz niestety wiersza mego. Nie ujrzy tych wyrazów Twój wzrok, bo 2 kwietnia roku 2005 zrobiłeś Swój ostatni krok. Krok zapewne dla Ciebie niewielki, lecz wykonawszy go tu na Ziemi pozostawiłeś smutek wszelki. Teraz zapewne stąpasz już po Niebiańskiej Świątyni krokiem lekkim, sprawnym, wolnym od cierpienia. Karolu Wojtyło! Tak się złożyło,że ja też czasem biorę ołówek do ręki. Przykładam do papieru kartki i czekam, aż ruszy ręka. Czasem to czekanie, to istna udręka. Wiem, że Ty również wiersze pisałeś. Teraz niestety nie udzielisz mi już lekcji z wierszy pisania. Wyślę więc zatem wiersz ten lub tę oto próbkę jego na nowy adres Twój Niebo.