stary duch jak oddech w ciszy i spokoju nazywa mnie człowiekiem nie chcę słuchać on wie wszystko lepiej i przeszkadza mojemu myśleniu dręczy monotonnie charczy grożąc karą za uczynki głupie odpadami obrzuca przedsięwzięcia szybkie zbieram i odrzucam siedzi w mojej głowie pragnę stłumić zatrzymać dopływ powietrza za jaką cenę wróci z powrotem