za późno i nie w czasie wyryte inicjały pachnące nami zakreślają kontury przygniatając wszystkie lata przed i te do dzisiaj nie są do ukrycia wyblakłym napisem gdzieś na ławce zmurszałej przy dawno zapomnianej szkole dręczą przypadkowych widzów swoim zapamiętaniem przesiąknięte deszczem jeszcze głośniej krzyczą słychać uporczywe przyciąganie wspomnień ławka pusta stoi nikt nie chce sie przysiąść rezerwując miejsce dla pierwszych kochanków