Czas.

Dziwny dzień jakbym obudzona w środku lata, wypełniona wspomnieniem wczorajszej nocy, miała założyć sweter chcąc kamuflować narastające źródło niemocy i oddać się, jesiennej melancholii złudzeń, trosk, obawy. Dziwna noc jakbym za dnia nie umiała kochać, doceniała coś, czego w życiu nie dane mi dostać, niezależności masko oddając się w ramiona twej władzy, nie wiedziałam że którejś wiosny się zatracę i zakocham bez złudzeń, trosk, obawy. Dziwne czasy zagubionych za dnia dusz, tęsknych powieści romantycznych dusz, łez Wertera szukających nocą nowych strat coby z ich strony jakikolwiek był wkład bez złudzeń, trosk obawy.