Otoczony martwą naturą myślą człowieka rozrzuconą by mu służyć bajkową szczęśliwością Tęsknię za pluskiem strumyka za zielonym źdźbłem do ziemi przytulonym za śpiewem ptaków na ciszę rzuconym Uciekam w zapomnienie dzikich zarośli w sercu wyrosłych A beton patrzy martwą ciszą zagubioną w hałasie życia na człowieka idącego z raju do piekła