Piękno duszy człowieka tej noszonej na co dzień przesiąkniętej codziennością śmierdzącej i bluźnierczej I tej odświętnej panującej nad światłością Naszego oblicza przylizanej do ciała bez deprawacji i dewiacji bolesnej i lekkiej od grzesznego Świata Wyrwana z kontekstu ciężarem wolności przytłaczana zniewala się wobec swojego piękna Bożym słowem wzmocniona jest niczym piorun groźna i nie ujarzmiona Ta dusza ciału bez reszty oddana i za jego grzechy na próbę wystawiona.