Przejdź do treści
Czytanie

Ironia

Od siebie
I w ten usiadszy przed migotączą białą skrzynką, małą kwadratową szybką na przedzie, widząc swe odbicie niczym w lustrzanym, spojrzawszy od czasu do czasu swe oczy, poszukiwając natchnienia, w komponowaniu poezji o wszystkim i niczym o wszelkiej wszelakości, szukając sensu w sensie. Nasuwa mi się w ten myśl: O ironio! Iż pożądam ironiczne ironie i paradoksalne paradoksy. Głupek który jest mądry zimno które jest ciepłe mokre które jest suche szybkie które jest wolne ładne które jest brzydkie duże które jest małe białe które jest czarne płytkie które jest głębokie ostatnie które jest pierwsze człowieczeństwe które jest zwierzęce...
54 wyświetlenia

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.