Wiwat

"Miasto wiwatowało, w kwiatach.

Kończyła się moda, faza, epoka, życie.

Groza i słodycz ostatecznego rozwiązania.

Niech już najprędzej pierwsze bomby spadną."

Czesław Miłosz







Przeżyłeś - twoje. A nam zostaw

urodę świata, która z nami

rodzi się, tańczy i umiera...

Koniecznie - bomba?



Z bombą żyłeś

jak z parasolem, gdy deszcz z nieba

ognisty zstąpił w twoje życie;

miałeś ty - Noe, poprzez potop

milczenia przenieść słowo-pszenicę

dla ociemniałych i skazanych.



Jesteśmy dziećmi tych, których

pochłonęła pustyni czerwień.

Z twego ziarna chleb pieczemy.

Ziemia wokół jeszcze jałowa,

rodzi majaki; jak w gorączce.

Nadchodzi Wielkie Przesilenie.

Cieszymy się. Orzemy ziemię.

Czytamy i piszemy książki.

Nasze pragnienia takie płaskie

jak dachy wielkomiejskich domów:

mieszkanie, w nim rodzinna saga

na dni i noce.



Jutro

będziemy wiwatować komuś

albo sobie - swoje zdziwienia

sącząc duszkiem, by - choć na chwilę

poczuć się sytym, wtajemniczonym.

Nasze prawo i nasza kolej próbować

miód, kawior, ocet. Nie - poeto,

z tobą razem świat nie odejdzie.

W trzy wymiary tego świata

wierzymy tak jak w Trójcę Świętą:

jest Piekło, Niebo, jest i Dzisiaj.

Stronica jest tak samo płaska

jak telewizyjny ekran. W naszych

głowach słowa zrywają się do lotu,

a przez ekran podajemy dłoń

przyjazną. Tej, której źródło

wyschło w tobie - nadziei -

mamy pełne studnie.

Nie wspominamy.



My biegniemy

bo świat to olimpijski stadion,

gdzie się nagradza tak za zwycięstwo,

jak i za to, że się podjęło trud

- dobiegło. Modlitwy -

aby święto zakończyć szybko

katastrofą - mamy przyjąć

jako mądrość i ostrzeżenie twe?

- naszą radość za głupotę?

Jeśli modlimy się o bombę -

to jedynie mamy na myśli bombę

śmiechu, która zburzy urojenia.



Każdy swojego

stracha stawia na własnej roli.

Wiwatujemy w osobie twojej

świetne słowo - poeto z bombą.

Bądź miłościw. Daj nam

łaskawco trochę czasu, byśmy

czcząc twoje dzieła dziś - poczuli,

że bomby, które na nas spadną -

twe słowo zmieni w rajski owoc.