po niebieskiej nocy ranek w diamencie wita równolegle jak w kole wyznaczając swój promień promień radości jak to Księżyc w oczy patrzy płonącemu Słońcu choć wnętrzem ciemnym lico jego przezroczyste kryształem lustra lśni tak z rana pod lazurem w parze lecą żurawie w śpiewie wróbli tylko wrony kraczą gdzieś w złocistości koron jak też glapy dachy obsiadły swoje dzioby nadstawiają a u podnóża kwiat peoni rozkwita po burgundzie drugi raz tylko barwą biało czerwoną jak obłoki ogniem płoną przy złocie i diamencie tak ty w szczęściu całujesz mnie spojrzeniem by nocą promiennie odpłynąć w ramionach twoich...