ano ta i w świat ruszyła wieniec z trawy uwiła kwiatami promiennie przyozdobiła na głowę włożyła wiosną się zwiąc piękną boginią w swojej szczęśliwości wiatr jej na harfie gra muzyczną swoją frazą wdzięku jej dodaje uroku pomimo utraty wzroku wielce jest zakochany i jak zegar przyspiesza tak blask pocałunków rozlewa zapachem się zachwyca ołtarz cnoty jej poświęca na czas rozkwitu jeszcze lila róż jej wręcza bez biały...