selektywnie świecą tajemnicą wszechświata co noc naturalnie rozświetlają niebo płomienną iskrą spojrzenie wabiają niczym w dzień kwiaty uśmiech radości dają w cichym śpiewie są jak potok lśniące w swej fali srebrzystożółtej lecz w głębinie zapomnianym odbiciem albo są kawałkiem nierdzewnej stali tak bez odbicia wirują w miejscu wirującym zwierciadełkiem i chowają z przeciążenia sieci niczym złapane w noc ciepłą a tak miały się ku innym niczym w piękności człowiek...