już ostatni powiew myśli tęczowych ma w platynowym złocie piękno wiosny do wieczora blask ognistego lata i po świt gwieździstą noc księżycową w aksamitnej barwie liści kolorowch szarość ich nie płoszy tylko wiatr porywa w tańcu człowiek czasem krokiem przydepnie lecz gdy z prądem ku morzu odpłynie w wolności bez łaski litości powróci jeszcze jak ze snu ja nawet nie wiem kiedy grusza kwiatem zakwitła czy to wiosna czy jesienią lato a może eksperyment badań zjawiskowych teoretycznie wiele już w koło karłotawości jak też nowej nadzieji nie człowieka to nie melancholia smutna że się boi a sangwinik w stopniu odporności co bez siły do życia ruchliwość pobudza piękna jesień...jesień piękna... a w niej ja nie jesienna