jesień dżżysta,mżysta koronami drzew płonie usypując liśćie w kopce dając nam prześwit nieba a ono takie diamentowe pełne bieli,grafitu i błękitu gotowe do opadu śniegu mgielnej śnieżnej przestrzeni pośród zieleni bursztynowej aksamitnej czerwieni aura sprzyja gorącemu sercu sprzyja złotym tęczowym dniom i choć słońca brak ono jest pośród nas samym w sobie uśmiechem co natury płonie ciepłem do jesieni już pomykamy aż osypie nas miedzią na przemijający czas okrywając białą kołderką jak czas leci tak przemija w kwiatach w ludziach też jesień gonimy świerszcze za kominem grają wiatr szumem morza tańczy i my w szeleście liści bukiet tworzymy ...