bardziej namiętnie być nie może gdy swoim całym ciałem otulasz z góry na dół jak szalem rozkosznie dreszcz przenika w romantycznej chwili w chwili miłości pożądania teraz wolny od chmur zionący w niebo płomieniem w świetle księżyca się cieszysz w polu widzenia zdobycz widzisz w swojej aktywności jak gigant na oślep przechodzisz wiatry i ptaki przyniosły dużo nasion jak demon masz gdzie się skryć pozostając na suchym lądzie meandrami się wijąc przez jeziora trzęsawiska,pola i zielony las żywiąc się wszystkim napotkanym w codziennym dzikim życiu surowym otoczeniu tworząc swój poemat poemat Węża Roku