...już niebawem...

już lada dzień tuż za kwartał dni wiosna odejdzie transformacja ludzi nastanie i kto odnajdzie swoją przeszłość? kiedy wędrować będziemy od morza Po góry Zielone gaje Jeziora okoliczne Rzeki żyjąc Wkacyjnym wytchnieniem na dni ciepłe noce leniuchować będziemy w przyjaznej atmosferze od mur zaduchu czterech ścian bez czasu żyć będziemy oddychać na luzie całkowitą swobodą od trosk dalecy od kłopotów dalecy od gwaru już niebawem wakacje czas wtychnienia i luzu jedni pójdą wędrówką drudzy wypoczynkiem inni swoim rzemiosłm licząc na sukces lotu bez odpoczynku jak mieszanina stepu jest różnorodnością tak swoboda radością niczym cywilizacja w odskocznoći większej laby niż pismo nad literaturą już lada dzień wiosna odchodzi wraz z nią umowny kwiat którego nie trzeba sadzić by zapach dał powabu czar od pąku fonetycznego gdzie rozkwitał jak nie jednych wyobraźnia tak Wiosna klasycznie odchodzi rozśpiewana i we łzach swoje kwiaty ze sobą zabiera choć wiatr jej ciepły powiewa i w słońca blasku jest widoczna niczym sens świata równy kronice wydarzeń Gdzie ta wiosna nasza? już odchodzi, powoli drzewo nie każde owoc rodzi prócz wyciszenia nie jednym zostanie cichy śpiew wino i polityka kiedy człowiek ma ewolucje tak ma transformacje a z nią sczasami smutek li libację ale zawsze w pełnej krasie...