kamienne kolumny stoją niczym pale połączone gęsto z symetrią niczym bazaltowa twarda droga porosła mchem z wdziękiem niknąca w morzu bezsilny rozum cichnie przenika trwoga podczas sztormu woda podzwania rytmicznie śpiewa dzwięki płaczliwe generuje podczas przypływu obiektem zainteresowań wspaniałością i rozmachem pięknej natury rzezbionej ludzką to czy Boską ręką?