w białych gzymsach na ciemnym niebie w paszcze diabła wszedł co zęby ostrzy jak sęp nad orłem czarne gwiazdy oczy mają wścieklizną przepełnione w pospólstwie jak w bajce wyraźnie usta ktoś otwiera by błękit był lekkością ducha za woalem mgły aureola jak lustro oddala zło zostawiając uśmiech promienny orzeźwiony powiewem złocistego blasku od rana wesoło pogwizdując z tchnieniem wiatru co dzień wita zroszony świeżością ożywczo zieleń rumieniąc jak obiektywizacja poranka tak nocy realność gwiazda pięknie świeci niczym sama sztuka w sztuce...