gdy północną granicę sztorm tarmosi tak resztę kraju wiatr też z żołądkiem człowiek się wzmaga z wątrobą i trzustką a to już wielki rozgłos kto komu tronem kto komu niewolnikiem kiedy to jest tragiczny stan gdzie nie jedn guru portkami przy gównym trakcie jak osika się trzesie mówiąc już jesień a ja ziolny jestem i tak między swymi języka nie rozumiem a co dopiero między cudzoziemcami choć tyłki im pieszczę do łóżka dopasowuję i jak poeta nogi ucinam na miarę potrzeby zarobić mi trzeba w czasie urzędowania by okazją być do zdobycia bogactwa uścisku i zdzierstwa też na swoim morzu jestem na gołej pustni gdzie przekwitu nie widać jedynie w człowieku który to od wiosny ma jesienny rozejm...