jak szczęśliwy jest człowiek od wschodu słońca patrząc na niebo diamentowe mieniące się piaskiem pustyni patrząc na ziemię mieniącą rosą tęczy rozśpiewaną do codzienności dnia tak bez zasłony niebo podziwia serce miłością ozłaca duszę rozpromienia po ziemi stąpając na której pycha ludzka najczęściej sucha jest i biedna na dzień dzisiejszy jak szyderczy uśmiech chwały nie wnosi na to kto cuda wymyśla cudawianki i kto o tym słyszał a tym bardziej jeszcze widział by ludzi chorych o północy ze szpitala wypisać jak dzień w kajdajny nas ubiera tak do miłości dziwna to siła kiedy się słyszy,że ludzi pełno a nie ma komu pracować choć Sorry pustkami świecą a człowiek w nich niczym biedna sierota musi dać się wyspaś innym też lekarzom nie tylko naszym a też z Ukrainy ...