choć słońca nie widać nade mną niebo wzburzone przestrzeń ma klarowną roztańczone cukrówki spojrzenie przyciągają wiatr cicho nuci,wdzięcznie swoim tchnieniem pieści lico rodząc uśmiech już od rana w małym zagajniczku pan okruszyny rozsypuje cukrówki jak samoloty lądują to na trawę, na trotuar wielkie stado trzepocze skrzydłami człowiek rozłączyć ich nie może jak dziatki ufność pokładają że stopą się ich nie nadepnie na miłe powitanie dla chwili relaksu wyszło też słoneczko z podchmurnego obłoku...