Natura

Zefir powiewa tańczą drzewa pod lazurem nieba łąka się budzi ze snu na niej ja księżyc witam słońce świerszcze grają ptaki śpiewają w południe obłoki jak lody bajeczne stworki mają lecz najpiękniejsze są usta twoje naturalne takie jak łódeczka piękne jak muszelka cudne światło z nich wychodzi tworząc obłok świecy woskowej pośród chwastu ziemia pachnie kwiat słońce niczym gwiazda błękinobiałm promieniem przeistacza w pustynię złocistych piasków pod ciemno chabrowym niebem kołysze okolicę do snu okrywając ją szalem mgły i pod kotarą nocy nucąc cicho kołysankę cisza dzwoni dzwoneczkami...