kiedy dzieci się wykształci po znajomości zwłaszcza posady wysokie mają tak nie jednych rodzice z jałmużny żyją w ruinie mieszkając a tak się życiem cieszyli dzisiaj w oczach mają łzy łzy które mówią same za siebie jak często znajomość nie popłaca w starości zwłaszcza tragiczne dając uczucie a tak pięknie się zapowiadało droga do szczęścia była otwarta doskonala droga wielkim horyzontem lecz o miłości zapomniała lub nieznała o kulturze w czynie też zapomniała gdzie samolubem bez uznania się było po ciemnej stronie samoluba wychowało dzisiaj płacząc na pokoleniowy wstyd jak z małej stopy wielkie kroki się czyni gdzie dobro i szczęście miłością osiąga nie wyrachowaniem też świętości nie ma co udawać w internecie czy życiu ralnym szczęściem się chwaląc jak najcenniejszą rzeczą gdzie inni naprawdę szczęście kosztują niczym apetyczną strawę i jak ksiądz Twardowski mniemał 'kochaj ludzi,tak szybko odchodzą' lecz za cóż ich kochać kiedy coś za coś wstyd za wstydem pochłania przy starości zwłaszcza wstyd miłość w podłości oddawać...